Misz-masz po latach

Wypłakałabym się Wam na ramieniu, ale podejrzewam, że nie bardzo interesuje kogokolwiek fakt przytycia znacznego przez moją skromną osobę. I mówiąc „przytycie” nie mam na myśli kilku gramów po obfitym posiłku, ale siedmiu paskudnych kilogramów, które złośliwie odłożyły „mnie” się tu i ówdzie, a z pewnością nie tam, gdzie trzeba. Oprócz przytycia, od ostatniej aktywności blogowej, miało miejsce kilka innych – zdecydowanie – bardziej doniosłych wydarzeń. Na przykład takie, że spaliła się nam kuchnia. Oczywiście, nie sama. Pomogłam jej. I to bardzo. Ale nie rozmawiajmy o tym, ten incydent wciąż wspominam boleśnie i z nerwowym uśmiechem na ustach. Porozmawiajmy o obronach prac magisterskich. Pasuje? Nie? Cóż, to ja tak tylko szybko, że żeśmy się obroniły, a wcześniej osrały ze strachu przed egzaminem.

I już.

- Magda

Zdechło i śmierdzi

Coś nam zdechło w kuchni. Powaga. Czuć martwym ciałem nie wiadomo skąd, bo obwąchałyśmy wszystko. To niepokojące. Psuje poranki.

(Ja, w sensie eM, obstawiam, że to kiepski żarcik ducha, który nas nawiedza i straszy po nocach.)

Niech sobie pan dr Dunkan te swoje proteiny…

Jeszcze dieta dobrze się nie zaczęła, a mi już włączyło się narzekanie. Że nie można bananów, że cukier to zło, że węglowodany to diaboł wcielony, że mleko odtłuszczone 0,0 % do kawy dolewam, że frytek nie można, że chipsy w odstawkę, że alkohol to Z DALEKA mogę tylko oglądać! Jakby rzeczywiście było mi potrzebne zrzucenie dziesięciu kilogramów, jakby jogging o wschodzie słońca był czymś niewystarczającym. Tylko że mam potrzebę się czymś zająć, by ustabilizować czas, by magisterka nie była jedyną niewygodą, która mnie dotyka lepkimi jak konieczność mackami. Mam potrzebę motywacji i efektów. O tak!

Bo życie nie jest warte tego, by odczuwać żal. Jak to mówią – Alleluja i do przodu.

- eM(inencja)

„This world is spinning and turning and my head is full of learning”

Permanentny problem ze snem mam. Najpierw przez dwa tygodnie nie dosypiałam, by po „wesołym jezusku” popaść w totalną skrajność i poświęcać na sen 1,5 – 5 godzin na dobę. W połączeniu z biegami o 5:30 i alkoholem (wódą! nie nazywajmy tego ładnie) moja mała rzeczywistość zrobiła ze mnie wrak. Ach, nie zapomnę wspomnieć o dziesiątkach wypalonych papierosach i moich zasysających dym niepalących płucach. Przez ostatnie dni natomiast poddaję się niekontrolowanym napadom snu – jedna nieuważna sekunda za długo przy zamknięciu powiek i sru! nie ma mnie, biegnę po łące marzeń sennych, a gdzieś w wyimaginowanym akwarium zdychają rybki i rozpuszczają się w wodzie jak w kwasie. Więc czas z tym skończyć. Wrócić do niespania. Ale pobawić się w odwyk od… od niemal wszystkiego. (Wyłączając Ras Shamrę, bo nie pozbędę się swoich trzech osobowości. Nie ma mowy. Potrzebuję tego.) Bo w tym całym rozgardiaszu istoty szarej nie ma miejsca na pisanie pracy magisterskiej. A obronić się muszę. I chcę. Więc? Więc!

A Kasia Katarzyna aka Jessica miła jest i cierpliwa. Znosi moje zdychanie na stole kuchennym, słowa złego nie powie na ponadgodzinne zbieranie się do życia. Żelki sprezentuje, banany. (Ale to chyba za wywalone w kosmos naleśniki kakaowe z musem bananowo-kawowym.) Wiele dobra jest w tym naszym studenckim mieszkaniu. Jeszcze trochę, a ja zostanę Matką Miłosierdzia, a Jessica zainstaluje się w Kalkucie. (I w tym chyba nie mieszczą się – czasem – bardzo niepochlebne i szydercze zdania o pewnych panach albo panach w ogóle.)

Ach! Ach! I jeszcze kilka polecanek chaotycznych.

The Kinks – album Arthur
500 days of Summer!!! (o tym kiedyś więcej)
Shutter Island
6 feet under
Ślepowidzenie
banany z kawą na śniadanie

A od prozy pana Jacka Piekary proszę trzymać się z daleka. Przeczytałam wystarczająco dużo, by móc napisać ostrzeżenie z pełną odpowiedzialnością. Ostatnim samobójem były Alicja i Alicja i Ciemny Las. Nie zniosłam. Porzygałam się z przemetaforyzowania.

Chyba sobie zrobię frytki na śniadanie.

- eMinencja

„Aai Aai Aaj I am your Butterfly”

Biorę i pomaga, Jessico.

Chociaż nie. Może jednak nie. Przy rewelacyjnych ripostach musiałabym przyznać, że na niektóre brakowało mi kontry. Komunijne chipsy (a raczej te inne) wyprowadziły nas na drugi koniec miasta, a nie chciałabym wracać do tej traumatycznej wręcz podróży. A twister… Ojoj, jak zwykle kompromitujący. („Kręć, kręć! A nie robisz zdjęcia!”, „Już nie mogę!”, a na pewno znalazłby się w twisterowych wypowiedziach i subtelny komentarz: „Kurwa”.)

Bo czy da się to opisać?

(Ciiii, załóżmy, że nie.)

To pisałam ja

- eMinencja.

‘Mieć z pół kilo biżuterii, kapelusze takie duże’:D

…No jak już zostałam okrzyczana, że leniem jestem i nie zaglądam tutaj, to już już pędzę się usprawiedliwić.  Otóż i mnie dopadło, to o czym straszą babcie wczesną wiosną ‘ dziecinko, pogoda zdradliwa, ubieraj się, czapki szaliki, bo zachorujesz…’ nic że słońce, że się chce głowę i szyję wystawić światu.  No i wystawiałam, i mam teraz za swoje.  No dobrze, wiem to dopiero dni parę, aa wcześniej? hmm.. emgieerkę pisałyśmy, i chodziłyśmy do pracy, i przyjmowałyśmy znajomych, i Em pizzę robiła iiii…Em, weź pomóż :)

Kwiecień,  jeszcze chwila i wszystko zacznie się zielenić, kwitnąć i być.  To tu, to tam,  zobaczysz ludzi zadowolonych, i będących jak ja na kursie optymizmu.  Dobrze,  obrać taki a nie inny kierunek,  zauważyłam że jak już coś przestanie mnie martwić, to dopiero wtedy, owo coś zaczyna działać tak jak to ja chcę (bo w pracy dwie rzeczy po mojemu, ha!) mam nadzieję że w innych dziedzinach życia, też się tak zacznie dziać.

Dobra, na tyle mnie stać, o rewelacyjnych ripostach, czipsach które bywają komunią, i grze w twistera innym razem, uciekam pod kołdrę, i leczę się dalej.

I light a cigarette…

…Wspólnie z eM, naprawiłyśmy to dziadostwo w łazience, co to odpadało i ciepłej wody nie można było w umywalce uświadczyć. Ja miałam śrubkę, eM wsuwkę, i musiało się udać. ( A ja musiałam napisać o tym pierwsza, żeby ona nie miała tej przyjemności. O. )

Internet na parapecie przysiadł, i chwilowo chce działać, a A. gdzieś na brzydkim śląsku, poszedł złamać prawo, więc oto jestem i zgodnie z życzeniami,  a i też potrzebą własną wypisuję co do głowy wlazło albo po prostu jak minął dzień.

Stać mnie na bagietkę, książki i wino. To wcale nie najgorzej.  Co prawda chciało by się dorzucić trochu więcej, i więcej.  Ale j….wrócił A. a że mi się chce rozmawiać, to nieładnie urywam, I macham. I…

napiszę jutro o wczoraj i przeszłym czasie w ogóle, jeśli napiszę, jeśli znajdę czas, internet, i..

(Kasia Katarzyna)

wielki ironiczny uśmiech narysowany na czole

…bo już nie wiem, jak mam pisać, co by co niektórzy nie myśleli, że siedzimy z Kaśką pod kaloryferem i pijemy wódkę z żalu, łykając przy okazji słone łzy. Bo z tych trzech rzeczy tylko jedna jest zgodna z prawdą. Zgadnijcie jaka. (Przynajmniej w moim przypadku, lalala, znów mam siedemnaście lat.)

„Upodabniamy się do siebie. Ty chudniesz, a ja robię się wredna.” – powiedziała kiedyś Kasia, a ja – mili państwo – się z tym zupełnie nie zgadzam. Ja mam po prostu bogaty arsenał niekontrolowanych min, które błędnie są zazwyczaj odczytywane w kategoriach ironii/sarkazmu/wkurwienia. To wszystko. Jestem łagodną, dobrą i opanowaną istotą. Proszę łaskawie nie robić ze mnie potwora. (A… Ona ma w dupie twoje pozdrowienia – no to już było pomówienie, doprawdy!) Katarzyna z kolei wcale nie jest chuda… Ech. Jest. Tutaj akurat niczego dementować nie mogę.

(…) Ej, pogubiłam myśli! (eM.)

co się stało z Magdą D.? i inne stałe fizyczne

eM: Ja zaczynam…
Ka: A nie, bo ja!
eM: Ej! No oddaj! ._. (wyrywa laptopa) No to… Ej, no zostaw! Chcę zacząć w końcu! No, chciałam napisać o naszym ostatnim wypadzie. Ale. Ale moja wiedza na ten temat jest dość fragmentaryczna. W zasadzie zaczęłam tracić świadomość przy…
Ka: Nie „tracić świadomość” tylko usnęłaś!
eM: Ok, jasne, usnęłam, jak mawiają świadkowie, w sensie Ty. Chciałam napisać, że utrata świadomości zaczęła się już przy pstrykaniu Radkowi (tj. taksówkarzowi) zdjęć.
Ka: A nie przy udzielaniu WYWIADU?
eM: Ha, śmieszne. Bardzo dobrze wiesz, że wywiadu nie pamiętam. Tak samo jak nie pamiętam drugiego baru w lokalu, tego, że zaplątałam się w kable od… od – kurwa – czego?
Ka: Sprzętu jakiegoś. Tak, co by Cię całkiem pogrążyć, nie pamiętasz nawet tego, że użyłaś mojego płaszcza jako kołdry!!!
eM: Nie pamiętam, że spałam…
Ka: Ha! Ale jest tu ktoś, kto – bingo! – PAMIĘTA! Mam nadzieję że temu chłopcu, nie zostanie uraz do ładnych kobiet….
eM: Pamiętasz, bo nie piłaś z nami wódki przed wyjściem. (Tu następuje ostra wymiana zdań, kto ile może wypić, po ilu godzinach pracy i generalnie chyba chodzi o to, kto ma mocniejszą głowę. Polacy zawsze muszą się o takie rzeczy kłócić, jakby było o co.) A co do chłopca. Obie nie bardzo pamiętamy, co mu powiedziałam. Chyba go o coś posądziłam, chyba powiedziałam, że „wy wszyscy, chuje, jesteście tacy sami„. W każdym razie się mocno wkurwił. Aż uciekłam. To była ucieczka? Co to było w ogóle, że ja wyszłam?
Ka: Ja nie wiem, ja się nagle znalazłam na zewnątrz z telefonem przy uchu i prośbą, żeby Radek po nas przyjechał… Wulgarnie rozmawiamy, a miło było. Szczególnie lubię patrzeć jak szukasz śladów tej imprezy w sieci… ten wzrok!
eM: Jak dobrze, że Ty też masz jakieś „nagle”, wiesz? A jaki mam mieć wzrok, skoro bardziej niepamiętam niż pamiętam, a Ty mi mówisz o jakiejś kamerze, o tym, że byłyśmy rozgadane? (śmiech)
Ka: Żaden TVN w sumie, tylko panowie z zespołu (Maqama), bo rozkręciłyśmy imprezę. A Wrocławski Kasiek gdzie wtedy był…?
eM: Wrocławski Kaśku, gdzie wtedy byłaś? Ja nie wiem, ale byłyśmy we trzy, prawie zawsze.
Ka: Poza momentem, kiedy my znalazłyśmy się na mieszkaniu, a ona nie (głupio wyszło, ja też przepraszam).
eM: Tak. Ale to już do prywatnych wyjaśnień i innych maili.
Ka: Fajny ma głos! (Grzegorz! Radio! Radio! Radio!)
eM: Przecież wiem, słyszałam. I och, i ach, haha.
Ka: Dobra, bo będzie że się zachwycam. W dodatku przedwalentynkowo. Co mi jutro dasz?
eM: Ale śniegiem napierdala…
Ka: Subtelna zmiana tematu, ale czy ja nie mam racji? Spytaj Fufatcha! On już mnie pozdrawia przez Ciebie jako oficjalną partnerkę, a Ty nic mi nie chcesz dać. Foch! I nic, że to oficjalna nieprawda jest.
eM: Skoro to oficjalna nieprawda, to ja Ci może kupię oficjalny nieprawdziwy prezent, co?
Ka: Może być. Znajdź sklep z talentami i kup mi umiejętność zapominania. I radzenia sobie, co?
eM: Ja myślę, że Ty już to masz. Dobra, nie popadajmy w marazm. Ej, tak sobie pomyślałam…
Ka: Kiedy następna impreza? (śmiech)
eM: Nie. (śmiech) Pomyślałam sobie, że Ty w sumie strasznie dużo kryminałów czytasz. Dlaczego nie popiszesz trochę recenzji?
Ka: Dla kogo? Kto by czytał to, że ja lubię jak inni mają gorzej?
eM: Myślę, że ktoś na pewno. To in-ter-net, kobieto! A jakbyś trochę popisała, to może bym Ci pozazdrościła i wzięła się w końcu za robotę. W końcu recenzje to moja broszka.
Ka: A tu Cię mam… Więc w ramach rewanżu napisz trochę pracy magisterskiej, może ja bym Ci pozazdrościła.
eM: A, emgieerka. Ja piszę! Pi-szę! Aż wióry lecą!
Ka: Uhm. Lecą. Jakieś tasiemce u Ciebie w pokoju. [Friends]
eM: No przecież nie lec…
Ka: On uciekł! (O nim nie piszemy, to tabu.)
eM: Ale śniegiem napierdala… Przyniosę drugą Warkę.
Ka: To ja monologowo. (Soku mi daj tam!) Powiem, Tobie, Wam, czytacze nasihfyjf,jdffxhd.
eM: I tą złotą myślą kończymy. Tak po prostu.
Ka: W pół zdania. W pół kropki. Kończymy tak, jak faceci z nami. (śmiech, lol i rotfl)

egzystencjalne siku w doborowym towarzystwie

Siedzimy przy piwie. Rozmawiamy o miłości, związkach i o tym, co jest naprawdę ważne. Żeński i męski punkt widzenia. Ja w zasadzie milczę, bo on traktuje o rzeczach, które właściwie jeszcze niedawno miałam wątpliwą przyjemność czytać. Dochodzimy jednak do wniosku, że miłość jest trudna, a bycie ze sobą doświadcza. Mulimy trochę nad tym doświadczeniem, a potem śmiejemy się szczerze z dodupności niektórych sytuacji. I nadal jest coś dziwnego w naszej przyjaźni.

A wcześniej-wcześniej zaczepił mnie sąsiad, który zapomniał, że ja to ja. Gdy już zorientował się kim jestem, usłyszałam serię komplementów. Ach, jakże mi było miło. Jeszcze „ale, Madzia, ja cię bardzo proszę, nie mów nic Januszowi* i Ulce**, no wiesz…„. No wiem. I tak im powiedziałam. Ubaw po pachy. (eM.)

*w sensie Tacie
**w sensie Mamie